er zijn van die dagen, die stilletjes voorbij varen. Als of ze niet werkelijk bestaan, en betekenisloos aan je voorbij gaan.
Je hebt wel enige wensen, maar kan niet werkelijk wat verzetten. Waar je dan ook voor gaat, of krijgt gedaan. Het is net of het leven in je huidige modus achter je staat. Het wil even niet groeien, of denken aan wat jou wellicht in de toekomst nog wel zou boeien.
Vandaag moet je maar gewoon even voelen.
Ook al weet je even niet wat het is, wat daar midden in zit. <of waar je nu dan wel staat. Het zal er zijn, om je te wijzen naar daar waar je je van mag bevrijden.
Dan wordt je morgen wakker, en kan je zo licht als een veertje, dansend van het lachen, de dag aanpakken. Gemoedeloos meefladderen
